Ludo en Evelien’s aankoop van een huis in Italië begon gewoon met een verlangen naar een eigen plek onder de Italiaanse zon, maar die aankoop bracht onverwacht veel meer in beweging. Tijdens hun zoektocht naar een plek waar hun gezin kon ontsnappen aan de dagelijkse drukte vonden ze Spiazzi di Gromo, een klein bergdorp in de Orobie dat bij veel buitenlanders nauwelijks bekend is. Hun appartement kreeg de naam Quadrifoglio en werd al snel veel meer dan een vakantieadres.
In deze gastblog vertellen Ludo en Evelien hoe hun zoektocht met Advitalia leidde tot een tweede thuis, een bijzondere band met een nog vrij onbekend stukje Italië én uiteindelijk tot een nieuw project: Orobie Basecamp.
Het is telkens hetzelfde.
Net voorbij Luxemburg kijken Evelien en ik elkaar even aan. Maurice ligt achteraan te slapen. De kinderen zijn stil geworden. En zonder dat iemand het uitspreekt, weten we allebei wat de ander denkt.
“Wanneer kunnen we terug?”
Dat gevoel hadden we vroeger nooit na een vakantie. Natuurlijk vonden we Italië prachtig. Maar na twee weken zon was het ook weer fijn om thuis te zijn. Tot we Spiazzi di Gromo leerden kennen. Daar veranderde iets.
Eigenlijk begon het verhaal nog veel vroeger. Zoals zoveel gezinnen droomden we van een plek waar we af en toe konden ontsnappen aan de drukte. Geen luxevilla met een zwembad en een uitzicht dat vooral goed scoort op Instagram. We zochten iets dat veel moeilijker te vinden is: een plek waar je vanzelf vertraagt. Die zoektocht bracht ons bij Advitalia.
Wat ons meteen opviel, was dat het nooit alleen over vastgoed ging. Natuurlijk bekeken we appartementen, bespraken we prijzen en passeerden de administratieve verplichtingen. Maar tussen al die praktische zaken door ging het vooral over een leven in Italië. Over dorpen, gewoontes, mensen en de vraag die veel belangrijker bleek dan “welk appartement kiezen?”: waar zie je jezelf over tien jaar nog altijd graag aankomen? Janine bleek de ideale gesprekspartner die ons tijdens elke stap bijstond met raad en daad.
Dat antwoord vonden we in Spiazzi di Gromo.
Geen plek waar toeristen in drommen uitstappen. Geen bestemming die je elke week op sociale media ziet passeren. Gewoon een bergdorp waar de bakker je na een paar bezoeken begroet alsof je nooit bent weggeweest. Waar een aperitivo gerust wat langer mag duren dan gepland. Waar kinderen nog uren op een pleintje voetballen terwijl niemand op zijn horloge kijkt. We waren er nog maar net eigenaar of het voelde al minder als een vakantieadres en meer als een tweede thuis.
Quadrifoglio werd de naam van ons appartement. Klavertje vier. Een beetje geluk kan tenslotte nooit kwaad.
Al snel merkten we dat vrienden en familie na een bezoek altijd met dezelfde reactie naar huis gingen. Niet omdat het appartement zo bijzonder was, maar omdat ze zich afvroegen waarom ze deze streek nooit eerder hadden ontdekt. De Orobie zijn geen geheim voor de Italianen, maar voor veel Belgen lijken ze nog een blinde vlek op de kaart. Die ene vraag bleef nazinderen.
Waarom kent bijna niemand deze plek?
En nog belangrijker: hoe kunnen we ervoor zorgen dat meer mensen ze leren kennen zonder dat ze haar authenticiteit verliest? Zo ontstond langzaam iets waar we tijdens de aankoop nooit aan gedacht hadden.
Quadrifoglio bleef onze tweede thuis, maar werd tegelijk ook een plek waar we anderen wilden laten ervaren wat wij daar telkens opnieuw voelen. Niet door zomaar een appartement te verhuren, maar door mensen kennis te laten maken met de vallei zoals wij ze zelf leerden kennen. Met de wandelingen die je na tien minuten al doen vergeten waar je gsm ergens in je rugzak zit. Met de rifugi waar een eenvoudige pasta plots smaakt alsof een sterrenchef zich ermee bemoeid heeft. Met de lokale ondernemers die ondertussen vrienden zijn geworden.
En ergens onderweg kreeg dat idee een naam. Orobie Basecamp.
Geen klassiek reisverhaal. Geen zoveelste onderneming die activiteiten verkoopt. Wel een uitnodiging om even uit de dagelijkse snelheid te stappen en opnieuw ruimte te maken voor wat echt belangrijk is. Dat doen we vandaag niet alleen in Italië, maar ook tijdens onze WALKS in de Vlaamse Ardennen. Achteraf bekeken is dat misschien nog het strafste van heel dit verhaal. We dachten dat we een appartement kochten, maar eigenlijk veranderde het onze manier van leven en ondernemen.
Soms vragen mensen of we ooit hadden verwacht dat een aankoop dit allemaal in gang zou zetten. Absoluut niet. We zochten een plek om af en toe naartoe te rijden, maar vonden een plek die ons telkens opnieuw doet terugkomen. En misschien is dat uiteindelijk wel de mooiste definitie van een tweede thuis. We volgen ondertussen ook al een doorgedreven opleiding Italiaans om de gesprekken nog meer diepgang te kunnen bieden.
Dankjewel aan het hele team van Advitalia om ons niet alleen te begeleiden bij de aankoop, maar vooral om ons kennis te laten maken met een stukje Italië dat ondertussen onlosmakelijk deel is geworden van ons gezin. Zonder jullie was Quadrifoglio er waarschijnlijk wel gekomen.
Maar Orobie Basecamp misschien nooit.
