Sandra: “Na het afscheid van Nonno en Nonna (met een nog volle schuur en een verwilderde tuin als afscheidscadeau) brak de zomer aan. De eerste maanden waren heerlijk rustig. We ruimden op, werkten in de tuin, leerden Italiaans, gingen naar het strand en maakten honderd potten jam.
Natuurlijk stonden we ook wekelijks bij het gemeentehuis of postkantoor, bij gebrek aan huisnummer moeten we trouwens de post nog altijd zelf ophalen. En ondertussen begonnen de meetings met architect, aannemers en instanties. Maar het échte werk begon pas na drie maanden.
“Vieni un attimo” – de Italiaanse manier van bouwen
Janjo vertrok terug naar Nederland, en ik bleef om de bouw in de gaten te houden. Dat was geen overbodige luxe.
Al op dag 1 zei een metselaar achteloos: “We gaan zo de ramen eruit slopen, de deuren laten we zitten.” Eh, nee. Dat moest dus precies andersom.
Er was wel een bouwtekening, maar daar week men vrolijk vanaf. Regelmatig werd ik geroepen met “Sa (zelfs mijn naam wordt hier anders afgekort), vieni un attimo” en dan moest ik ter plekke beslissen:
- Waar komen de stopcontacten?
- Hoe moeten de deuren draaien?
- Hoe hoog moet het raam?
Een jaar lang bivakkeerden we op matrassen in verschillende kamers. Toen het eindelijk af was, voelde ons bescheiden privé-gedeelte als pure luxe.
Zwembadstress en een vliegende start
Natuurlijk was het niet op tijd klaar. En natuurlijk meldden we ons nét te vroeg aan op de verhuursites.
Il Verdone opende zijn deuren midden in het hoogseizoen. We waren doodmoe van het klussen, regelen en inrichten – maar er kon eindelijk wat terugverdiend worden. Niet voor niets hadden we alles op alles gezet om dat zwembad op tijd af te krijgen.
Ik twijfelde aan alles:
- Wat als gasten het niks vinden?
- Wat als de inrichting tegenvalt?
- Wat als de locatie te afgelegen is?
Maar toen kwamen de eerste gasten. En met hen de oh’s en ah’s. Dezelfde verwondering die wij zelf ook voelden tijdens onze “vastgoedreis”. In de eerste anderhalve maand ontvingen we 140 tevreden gasten.
Natuurlijk kregen ze een glaasje zelfgemaakte limoncello uit eigen tuin. Want zo doen we dat hier.
Wat Il Verdone anders maakt
We lieten ons leiden door onze eigen vakantiewensen. We hebben zo ongeveer elk type reis wel meegemaakt: hostels, tenten, campers, B&B’s, agriturismo’s, vakantiehuizen. Alleen de all-inclusive hebben we overgeslagen.
Bij Il Verdone kozen we voor een mix:
- Twee luxe tweepersoonskamers, zoals in een hotel, maar dan midden in de natuur.
- Een ruime familiekamer om het gedoe met twee losse kamers te vermijden.
- Zelf kunnen koken zoals in een vakantiehuis, maar zonder het prijskaartje van een villa.
- Ruimte om anderen te ontmoeten, maar ook genoeg privacy.
En wie zin heeft, plukt een sinaasappel uit de boom, springt in het zwembad of tuurt naar de sterren op het zonneterras.
Onze enige huisregel: wees een beetje lief – voor elkaar, de natuur en de spullen.
Tot nu toe werkt dat perfect.
Integreren begint met stroopwafels
We eten regelmatig met buren, hebben vrienden gemaakt – zowel Sardijnen als Nederlandssprekenden – en zijn begonnen met wat we “ons integratieplan” noemen:
- Met een tasje stroopwafels, jonge jenever en oude kaas langs de buren
- Boodschappen doen in het dorp
- Lokale Italiaanse les (niet online)
- Mee zingen in het plaatselijke koor
Ons advies? Doe je best met de taal. Engels helpt je hier nauwelijks. En hoewel Sardijns een taal op zich is, wordt het al enorm gewaardeerd als je eja (ja), ajo (kom op!) of zelfs maar de Sardijnse ‘s’ probeert uit te spreken.
Stel je bescheiden op, maar wees royaal in wat je deelt – een etentje, een fles wijn, een praatje. Zo zijn de mensen hier ook.
En nu? Balans, gezondheid en geluk
We doen dit niet fulltime. We hebben allebei nog werk, en de verhuur is een mooie aanvulling – geen hoofdinkomen. Dat gaf ons de vrijheid om goede vakmensen in te huren. En ja, ik heb Ik Vertrek integraal teruggekeken ter voorbereiding. Geen spijt van.
Was dit altijd onze droom? Nee.
We wonen grote delen van het jaar niet samen, en ik mis vrienden en familie soms best. Maar mijn gezondheid is flink verbeterd, en we hebben het geluk van een paradijsje op een zonnig eiland – mét een vaste basis in Nederland.
En daar zijn we intens dankbaar voor.”
Met dit derde deel sluiten we het mooie verhaal van Sandra en Janjo af.
Wil je hun Sardijnse leven blijven volgen? Kijk mee op Instagram: instagram.com/il.verdone.sardegna