Natascha: “Als aankoopmakelaar bij Advitalia krijg ik het voorrecht om mensen te begeleiden bij bijzondere keuzes – en het verhaal van Janjo en Sandra is daar een prachtig voorbeeld van.
Wat begon met een praktische gezondheidsnoodzaak, groeide uit tot een warm en levensecht avontuur op Sardinië.
Hun zoektocht was grondig, hun aanpak doordacht, en hun openheid maakt hun verhaal zo inspirerend.
Ik nodig je uit om hieronder mee te lezen hoe zij stap voor stap hun plek onder de zon vonden.”
Sandra en Janjo: “Met een lijst van twaalf zorgvuldig geselecteerde huizen en een route die zo strak gepland was dat we nergens hoefden om te rijden (hulde aan Natascha), begonnen we aan wat ze bij Advitalia gekscherend onze “vastgoedreis” noemden.
Wij moesten daar eerst nog om lachen, maar achteraf was het een behoorlijk passende term.
Italiaans voor gevorderden (en praktische toeristen)
Dankzij al dat speurwerk op Idealista was ons Italiaans inmiddels aangevuld met nuttige woorden als soffitto (plafond), cantina (kelder), metri quadrati (vierkante meters), en zelfs meer gevorderde termen als pozzo (put), cisterne (watertank) en fossa settica (septic tank).
Grappig genoeg bleken de makelaars die beweerden Engels te spreken soms nog lastiger te volgen dan wanneer ze gewoon Italiaans spraken. Gelukkig hoefden we maar één keer te bellen met Natascha om iets te laten vertalen.
Zij had trouwens gevraagd om een update na elke bezichtiging. Als we dat eens vergaten, belde ze gewoon zelf. Met nieuwe inzichten of scherpe vragen als:
- “Wat met die koeienstal in de buurt? Veel vliegen in de zomer.”
- “Zeggen ze dat de huurders zullen vertrekken? Die krijg je er nevernooitniet uit.”
- “Hebben jullie wel gevraagd naar…”
Kortom: onmisbare begeleiding.
Verliefd op… twee huizen tegelijk
Halverwege onze tocht werden we voor het eerst écht enthousiast. Het betrof een huis met prachtig zeezicht, een verhuurbare bovenverdieping en, toegegeven, flink wat achterstallig onderhoud. In ons hoofd hadden we het al gekocht.
Maar toen, twee dagen later, kwamen we aan bij het huis dat uiteindelijk ons thuis zou worden.
Op de foto’s zag het er een beetje dubieus uit: donker, regenachtige opnames, zeker niet door een professionele fotograaf genomen. Maar toen we de tuin inliepen, begon Janjo te stralen. En ik dacht: “Shit, nu hebben we keuzestress.”
Het huis sprak voor zichzelf (en Nonno hielp een handje)
Cipressen, palmbomen, oleanders, een olijf- en citrusgaard, cactussen én een prachtig uitzicht.
Het huis zelf moest stevig worden aangepakt, maar voldeed verrassend goed aan onze wensen. En alsof het zo moest zijn, stond de verkoper (nonno, inmiddels 87 jaar) klaar met een zak sinaasappels van eigen bomen.
Een betere verkooptruc bestaat niet, al verkocht dit kleine paradijsje zichzelf eigenlijk wel.
Toen wisten we het zeker: dit is ‘m.
Dag Natascha, hallo Nicolas
Vanaf dat moment kwam Natascha iets meer op de achtergrond en stapte Nicolas in het proces. Minstens zo professioneel, maar dan met juridische focus, en in een razendsnel Vlaams waar wij als Nederlanders af en toe wat moeite mee hadden. Gelukkig legde hij alles gewoon nog een keer uit als we het niet meteen volgden.
De onderhandelingen verliepen soepel. Toen alles rond was, vierden we het met, je raadt het al, de laatste sinaasappel van nonno.
Maar toen kwam er toch nog een onverwachte wending…
Twee weken samenwonen met de vorige bewoners
De oude eigenaren moesten in het huis blijven wonen tot hun nieuwe woning beschikbaar was. Ons geld moest binnen zijn voordat zij die nieuwe woning konden kopen. Dat werd dus … samenwonen!
Nicolas had dit nog nooit meegemaakt, en eerlijk? Wij zouden het ook niemand aanraden.
Nonno bleek een hoarder, Nonna had beginnende dementie, en de inwonende kleindochter en haar oom deden wat ze konden om alles te regelen. Gelukkig hadden wij onze kampeerbus bij ons en hoefden we niet “bij hen thuis” te slapen.
Elke dag zei Nonna met een droevige blik: “Guarda, tutto verde qui, che tristezza la città” (“Kijk hoe mooi groen het hier is, wat een treurnis om naar de stad te moeten”).
Soms vroeg ze zelfs of wij het huis niet wilden kopen. Dat hadden we dus al gedaan…
Ondertussen begon notaris nummer 1 zich verdacht te gedragen. Nicolas wist op het nippertje een andere notaris te regelen – betrouwbaar, professioneel. De eerste notaris stuurde nog wél een rekening, hoewel hij niets had gedaan behalve stress bezorgen. Ook dat loste Nicolas netjes op.
Leuk detail: we hebben Natascha en Nicolas nooit in levenden lijve ontmoet. Al het contact verliep telefonisch en per e-mail. Achteraf bizar, misschien, maar het voelde altijd goed, en dat is het ook geweest.”
Wordt vervolgd in deel 3: bouwen, verhuren, en een leven op Sardinië…
Volg de avonturen van Sandra en Janjo ook op Instagram