Met veel plezier stellen we jullie voor aan Janjo (53) en Sandra (52) uit Amersfoort – twee nuchtere én avontuurlijke mensen die we met enthousiasme mochten begeleiden bij de aankoop van hun huis op Sardinië.
In deze driedelige gastblog vertellen zij openhartig over hun ervaring: van de zoektocht naar een gezond leefklimaat, tot de intensieve verbouwing en de start van hun affittacamere Il Verdone.
Een inspirerend verhaal voor iedereen die overweegt om de stap naar Italië te zetten – of gewoon benieuwd is naar hoe het er écht aan toe gaat.
Wij zijn Janjo (53) en Sandra (52) uit Amersfoort. Janjo werkt als landbouwkundig onderzoeker aan de Wageningen Universiteit, ik (Sandra) was arts voor mensen met een verstandelijke beperking en geef nu online Nederlandse les aan onder andere buitenlandse zorgprofessionals. We hebben twee studerende zoons en een voormalig pleegkind dat als een soort ‘kleinzoon’ bij ons hoort.
Elke vakantie stonden we weer met onze neus tegen de ruiten van makelaars. Maar serieus een tweede huis kopen? Nooit. Italië? Leuk voor een keer. Een hotel beginnen? Grapje zeker.
Spoileralert: we kochten een huis op Sardinië. En we hebben nu een kleinschalige affittacamere.
Van frisse lucht naar een frisse start
Een paar jaar geleden kreeg ik last van mijn longen. Wat bleek? Schone lucht hielp. Dus zochten we naar plekken met ruimte, weinig industrie en veel natuur. Noorwegen, Zweden, Schotland… allemaal overwogen. Maar wat als we nog een stap verder gingen? Een eiland in de Middellandse Zee. We dachten: relatief weinig inwoners, frisse zeelucht, buiten wonen, milde winters. Sardinië voelde meteen goed. De sfeer, het landschap, de mensen – warm en behulpzaam. Mijn gezondheid knapte op, en de huizen waren… verrassend betaalbaar.
Ineens kregen we het idee: stel dat we er een paar maanden per jaar kunnen wonen én iets kunnen opzetten met verhuur? Voor we het wisten zaten we op de Second Home Beurs, spraken we met de bank over een extra hypotheek en struinden we dagelijks op Idealista.it.
De makelaarsmoraal van het verhaal
Dat je niet zomaar een Italiaanse makelaar moet bellen, werd ons al snel duidelijk. Dan zit je er direct aan vast als aankoopmakelaar. De meeste makelaars voelden een beetje als chique tweedehandswinkels: “Dit is ons aanbod, kiest u maar.” Panden van andere makelaars laten zien? Niet gebruikelijk.
We beseften al snel dat we zelf beter konden zoeken, vooral omdat ons zoekgebied letterlijk “heel Sardinië” was. Maar wie zou ons dan helpen bij de aankoop? Duolingo is leuk, maar je leert er geen woorden als optrekkend vocht of ontbindende voorwaarden. De Nederlandse makelaars in Italië spraken ons ook niet aan: weinig of geen ervaring op Sardinië, wél gelikte websites en forse courtages.
Enter: Advitalia
Online vonden we Advitalia. Wat ons meteen opviel was hun no-nonsense stijl. Op onze eerste mail kregen we duidelijke, eerlijke antwoorden. Geen gladde verkooppraatjes, geen onrealistische beloftes. Hun courtage was afhankelijk van het verschil tussen vraagprijs en aankoopprijs – zij hadden dus óók belang bij een lagere prijs.
En toen belden we met Natascha. Wat een verademing: vriendelijk, to the point, en met bakken ervaring. En ja, ook gezellig. We moesten stiekem wel lachen toen zij onze zoektocht een “vastgoedreis” noemde – dat woord is sindsdien blijven hangen. Natuurlijk verwachtten we in ons achterhoofd nog wel een addertje onder het gras.
Spoileralert nummer twee: dat kwam er dus niet.
We wisten redelijk goed wat we wilden en stuurden onze longlist naar Natascha. Ze schrapte genadeloos de helft: een zolder of kelder is geen officiële woonruimte, dus niet verhuurbaar. Sommige huizen vertoonden op de foto’s al vochtplekken. Andere pareltjes bleken illegaal gebouwd – en dus niet hypotheekbaar. Natascha legde uit dat je dan zomaar een sloopbevel op de mat kunt krijgen. Er waren ook panden die al verkocht waren of waarbij nog niet alle erfgenamen akkoord waren.
Kortom: welkom in de Italiaanse vastgoedrealiteit. Wat overbleef: zo’n twaalf huizen, verspreid over het hele eiland. En geloof het of niet: Natascha wist alle bezichtigingen in één week te plannen, zonder dat we ook maar één keer hoefden om te rijden. Dat alleen al was een prestatie op zich. En zo begon onze vastgoedreis.
Wordt vervolgd in deel 2…
